Ψευδαισθήσεις

Posted by

– Αυτό το θέμα πρέπει να το κάνεις εσύ! η φωνή του αρχισυντάκτη μου, με έκανε σχεδόν να πέσω από την καρέκλα μου. Τον κοίταξα με απορία.

-Εσύ δεν έλεγες ότι θέλεις να κάνεις ένα δικό σου θέμα; γράψε για τους άντρες που κάνουν σεξ με άντρες . Τον ξανακοίταξα. Δεν πάει καλά, σκέφτηκα. Το πιο κλισέ θέμα που μπορεί να καλύψει κανείς σε αυτήν εδώ την πόλη, είναι αυτό. Και το έχουν κάνει όλοι! Άσε που ήταν και εντελώς άσχετο με τα ανθρωπιστικά ρεπορτάζ που κάναμε στο γραφείο.

-Βρες την ανθρωπιστική του γωνία, συνέδεσε το με την πρόσβαση στα αντιρετροϊκά και τις συμφωνίες εμπορίου. Απλά μη γράψεις καμιά δακρύβρεχτη ιστορία γιατί θα σε στείλω να καλύπτεις τα φιλανθρωπικά γκαλά των κυριών!

Εντάξει λοιπόν, σκέφτηκα, θα ξεκινήσω από την πιο συνηθισμένη και βαρετή ιστορία που υπάρχει και θα την κάνουμε πολιτικό θέμα…γιατί όχι!

Ο νεαρός με το όμορφο χαμόγελο και τα έντονα ζυγωματικά συστήνεται ως David. Είμαι σίγουρη ότι δεν τον λένε έτσι, αλλά δεν ρωτάω περισσότερα. Μας έφερε σε επαφή μια οργάνωση που στηρίζει εργαζόμενους στο σεξ και δέχτηκε να μας μιλήσει με τον όρο να μην δείξουμε το πρόσωπο του. Η πρώτη μας συνάντηση γίνεται στο καφέ ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου. Έχω πολύ αγωνία μέχρι να τον δω. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο έχω ένα κακό προαίσθημα γι αυτή τη βραδιά και όταν επιτέλους έρχεται το χαμόγελο του με καθησυχάζει.

Το μπαρ στο οποίο εργάζεται βρίσκεται στην καρδιά της πόλης. Δεν είναι ένα απλό μπαρ. Αποτελεί σχεδόν προνόμιο να εργάζεσαι εκεί καθώς συγκεντρώνει πελατεία υψηλού επιπέδου. Παρατηρώντας τους υποψήφιους πελάτες και τα ποντίκια που τρέχουν τρομαγμένα να κρυφτούν πίσω από τα ψηλά σκαμπό της εισόδου, δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
Ένας νεαρός άντρας με λευκό κουστούμι στέκεται στην πόρτα και με καλωσορίζει. Είναι εύκολο να μπω γιατί τα αγόρια και τα τρανς κορίτσια εδώ είναι για όλα τα γούστα, είτε είσαι γυναίκα είτε άντρας, εφόσον πληρώνεις κανείς δεν ρωτάει τίποτα.

Μια βαριά κόκκινη κουρτίνα καλύπτει την πρόσοψη προσθέτοντας μια νότα παρακμιακού Χόλιγουντ. Καθώς παραμερίζω το βελούδινο ύφασμα, νιώθω πως διασχίζω ένα αόρατο σύνορο. Αυτό που με χωρίζει από τους “κανονικούς” ανθρώπους. Όλους εκείνους που ζουν μισές ζωές και που όταν δεν πνίγουν την οργή τους στη σιωπή γυρίζοντας την πλάτη στο σώμα που ξαπλώνει για χρόνια δίπλα τους, έρχονται σε αυτά τα μέρη να κλέψουν λίγο πάθος.

Καθώς τα μάτια μου συνηθίζουν το σκοτάδι, ένα σχεδόν επικίνδυνο αίσθημα ξενοιασιάς και ελευθερίας με πλημμυρίζει. Έχει μια παράξενη γοητεία αυτό το μέρος, η ενέργεια του σε απορροφά , εδώ όλα επιτρέπονται, κανείς δεν θα σε κρίνει ακόμα και αν ξεδιπλώσεις τις πιο σκοτεινές επιθυμίες της ψυχής σου. Το φως είναι χαμηλό, τόσο όσο χρειάζεται να διακρίνεις αυτά που πρέπει και τίποτα περισσότερο. Να βλέπεις τα γυμνά σώματα, τα πολλά υποσχόμενα βλέμματα και να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα.

Ένας κόσμος που το απαγορευμένο γίνεται προσιτό και όπου η επιθυμία για σεξ και χρήμα θέτει τους όρους. Πόσο ανατριχιαστικά εύκολο είναι τελικά να χαθείς μέσα στις ψευδαισθήσεις σου…

Μια εντυπωσιακή γυναίκα έρχεται δίπλα μου. Την κερνάω ένα τζιν με τόνικ και παραγγέλνω και για μένα. Προσπαθώντας να πω κάτι την ρωτάω πόσο χρονών είναι. Μου λέει ότι είναι 20 χρονών και είναι η πρώτη της εβδομάδα στη δουλειά. Δεν πιστεύω τίποτα από όσα μου λέει αλλά δεν με νοιάζει. Είναι όμορφη και λαμπερή και αυτό μου φτάνει. Την κερνάω και δεύτερο ποτό. Γελάω με τα αστεία της και δέχομαι τα κοπλιμέντα που μου κάνει. Ακουμπάει το χέρι της στον μηρό μου και αρχίζει να με χαϊδεύει. Η ατμόσφαιρα έχει βαρύνει αρκετά και κάθομαι εκεί σαν υπνωτισμένη. Δεν ξέρω καν αν θέλω να σταματήσω αυτό που γίνεται. Τα βελούδινα υφάσματα, η μουσική, τα σώματα που λικνίζονται γύρω μου έχουν κάμψει όλες τις αντιστάσεις. Κοιτάω προς το μπαρ και αντικρίζω τον David. Ξαφνικά θυμάμαι γιατί ήρθα, και σηκώνομαι απότομα από τη θέση μου. Ξέρω ότι αν δεν το κάνω τώρα, αυτό το μέρος θα με καταπιεί.

Ο David στέκεται πίσω από το ξύλινο μπαρ. Με υποδέχεται με μια μικρή υπόκλιση και με ρωτάει τι θα πιω. Δεν μπορώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου από το όμορφο, σχεδόν παιδικό πρόσωπο του. Είναι πολύ νέος για τη δουλειά που κάνει και αναρωτιέμαι πως κατέληξε εκεί. Και όσο και να ήθελα να αποφύγω τις δακρύβρεχτες ιστορίες, συνειδητοποιώ ότι η ζωή του, έχει μέσα όλα τα κλισέ που δεν ήθελα να γράψω. Ανισότητα, φτώχεια, μια οικογένεια που έχασε τη γη της, και ένα μικρό παιδί που αντί να πηγαίνει σχολείο, άφησε την αγροτική κοινότητα που μεγάλωσε για να καταλήξει σε αυτή την πρωτεύουσα που καταβροχθίζει κάθε όνειρο. Μια ασιατική μεγαλούπολη 12 εκατομμυρίων ψυχών, μια ανερχόμενη οικονομία, μια πόλη και μια ζωή χωρίς ελπίδα διαφυγής. Η δική του ιστορία, μικρή και ασήμαντη όπως και η ύπαρξη του. Ένα σώμα που προσφέρει μια πρόσκαιρη ανακούφιση σε όποιον μπορεί να πληρώσει.

Κοιτάω τον David στα μάτια. Έχω πληρώσει για την ώρα του και μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μπορώ να μείνω εκεί, να φύγω μαζί του, να φωνάξω την νεαρή τρανς γυναίκα που με είχε εντυπωσιάσει και να τους ζητήσω ότι θέλω, αρκεί να πληρώσω για την ώρα τους. Μπορώ να πείσω τον εαυτό μου ότι τα λεφτά μου, σε αυτή την φτωχική χώρα τους, θα τους βοηθήσουν και έτσι να νιώσω ότι επιτελώ κάποιο είδος κοινωνικού έργου. Η να μη βρω καμία δικαιολογία, επειδή μπορώ και δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανένα. Και μπορώ απλά να αφεθώ στη μουσική, στα glitter , στα λόγια που λέγονται ψιθυριστά και να μη σκεφτώ τίποτα άλλο.

Ο David κάνει μια εργασία, προσφέρει ένα προϊόν- τον εαυτό του- το οποίο μπορεί να αγοραστεί και να πουληθεί φθηνά ή ακριβά, αρκεί να δώσει τη συγκατάθεση του. Δεν είναι θύμα σωματεμπορίας, τουλάχιστον όχι στο τυπικό μέρος της ιστορίας του. Είναι ένα νεαρό αγόρι που “συναινεί”. Αυτή η λέξη με τρομάζει..

Τι γίνεται λοιπόν όταν το θύμα συναινεί στην εκμετάλλευση του; Όταν δέχεσαι να πουληθείς γιατί το μόνο που σου έχει απομείνει να πουλήσεις είναι ο εαυτός σου; Που είναι η γραμμή μεταξύ ελεύθερης βούλησης και εξαναγκασμού; Ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης; Φταίει εκείνος που δέχεται να πουληθεί, η οικογένεια που ξέρει αλλά δεν μιλάει, ο σιωπηρός παρατηρητής, ο υποψήφιος αγοραστής ή το σύστημα που οδηγεί τους ανθρώπους να συναινούν στην εκμετάλλευση τους γιατί απλά δεν τους παρέχει καμία άλλη επιλογή επιβίωσης; 

Ξημερώνει. Ένα αχνό βιολετί φως μας σκεπάζει. Σε λίγο οι πρώτες ανελέητες ηλιαχτίδες θα φωτίσουν τον δρόμο. Η βαριά κόκκινη κουρτίνα χάνει την χολιγουντιανή της λάμψη. Τώρα μοιάζει με σκηνικό ενός φτηνού θεάτρου. Άδεια μπουκάλια μπύρας, πεταμένα προφυλακτικά και σκουπίδια. Η μυρωδιά απο το φτηνό αλκοόλ, μπερδεύεται με το τηγανητό φαγητό και τα ανθρώπινα ούρα. Αδέσποτα σκυλιά τριγυρίζουν ανάμεσα στις βιτρίνες εκλιπαρώντας με το βλέμμα για λίγο φαγητό.
Για μια τελευταία φορά η κουρτίνα ανοίγει και ο David εμφανίζεται. Σαν ξεπεσμένος πρωταγωνιστής που αναζητά το τελευταίο χειροκρότημα. Απομακρύνεται μέχρι που η μορφή του χάνεται μέσα στις σκιές του δρόμου.

Τώρα επιστρέφω και εγώ στον δικό μου μικρόκοσμο. Εκεί που όλοι είμαστε τελικά θύτες και θύματα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s