Παιδιά, δουλειά και ο χρόνος που φεύγει…

Posted by

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα σε μια συζήτηση μεταξύ γονέων με αφορμή μια συγκέντρωση στο σχολείο. Ξέρετε είναι αυτές οι συζητήσεις, όπου άνθρωποι που δεν έχουμε τίποτα να πούμε προσποιούμαστε ότι μας ενδιαφέρει η παρουσία του άλλου για χάρη των παιδιών. Και αφού το μόνο κοινό σημείο αναφοράς είναι τα παιδιά μας, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από αυτά. Επειδή δεν είμαι και το πιο κοινωνικό άτομο, συνήθως δεν μιλάω πολύ όταν τύχει να βρεθώ σε τέτοιες εκδηλώσεις. Κάποιοι αυτό το εκλαμβάνουν ως υπεροψία, η πραγματικότητα όμως είναι ότι είμαι λίγο αδέξια στις ομαδικές εκδηλώσεις και έτσι προσπαθώ να περνάω απαρατήρητη και να μη συμμετέχω.

Αυτή τη φορά όμως η συζήτηση μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Αφορούσε στις δραστηριότητες των παιδιών και στα προγράμματα τους. Ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα μαθήματα, μπάσκετ κολυμβητήριο, ωδείο, μπαλέτο και η λίστα ήταν ατελείωτη. Και μέσα σε αυτό γονείς κατάκοποι και κουρασμένοι που εργάζονταν από το πρωι μέχρι το βράδυ και στις λίγες ώρες χρόνου τρέχουν τα παιδιά σε δραστηριότητες. Επειδή εργάζονταν πολλές ώρες σχεδόν κανείς δεν προλάβαινε να ασχοληθεί τις καθημερινές με τα μαθήματα των παιδιών του και τα περισσότερα πήγαιναν σε αυτά τα κέντρα -που από ότι είδα έχουν πολλαπλασιαστεί τελευταία-δημιουργικής απασχόλησης, όπου επιβλέπουν το διάβασμα των παιδιών και κάνουν και κάποιες επιπλέον δραστηριότητες. Και μόλις τελειώσει τη “δημιουργική απασχόληση” θα είναι έτοιμο για να πάει αγγλικά, γαλλικά, μπαλέτο, μπάσκετ ή οτιδήποτε άλλο. Και οι γονείς κατάκοποι , γυρνώντας σπίτι κάποια στιγμή το απόγευμα, θα τρέχουν να προλάβουν όλες αυτές τις δραστηριότητες και παράλληλα, εάν είσαι γυναίκα, θα τρέχεις να μαγειρέψεις, να μαζέψεις, να ψωνίσεις. Και γιατί δουλεύεις τόσες ώρες ; γιατί θέλεις να προσφέρεις το καλύτερο στο παιδί σου για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να πληρώνεις άλλον για να το διαβάζει και να το απασχολεί γιατί δεν προλαβαίνεις. Έτσι δημιουργείς έξοδα στα οποία για να ανταπεξέλθεις πρέπει να εργάζεσαι όλη μέρα . Μου φάνηκε τόσο ανούσια αυτή η εξίσωση. Σαν ένα κακόγουστο αστείο.

Και δυστυχώς το αστείο αυτό δεν αφορά μόνο στα παιδιά μας αλλά όλη μας τη ζωή. Χάνουμε ώρες ατελείωτες από αυτά που αξίζουν, γιατί παλεύουμε με πραγματικές ανάγκες μέσα στο δύσκολο αγώνα της επιβίωσης και αυτός ο ίδιος αγώνας μας υποχρεώνει να δημιουργούμε νέες ανάγκες τις οποίες μπορούμε να καλύψουμε μόνο αν συνεχίζουμε τον ίδιο τρόπο ζωής. Φοβόμαστε να διαμαρτυρηθούμε, συχνά και να παραδεχτούμε ότι κάτι είναι λάθος σε όλο αυτό. Ακόμα και αν μας αρέσει η δουλειά μας, ή αν λέμε ότι μας αρέσει για να νιώσουμε σημαντικοί, ακόμα και όταν αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από αυτό που κάνουμε, κάτι λάθος υπάρχει όταν οι μόνες ώρες που βλέπουμε αυτούς που αγαπάμε είναι λίγο πριν κοιμηθούν. Αλήθεια προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας; ξέρουμε τις σκέψεις των παιδιών μας; γνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ή έχουμε ξεχάσει τι θέλουμε και τι είμαστε στην προσπάθεια είτε να ανταπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις είτε να ανέβουμε ιεραρχία γιατί μόνο αυτό μας δίνει αξία; Και συνεχίζουμε να αναβάλλουμε τη ζωή για αργότερα. Τις βόλτες, τις αγκαλιές, τις συζητήσεις, τη χαρά του να δίνεις και να δίνεσαι. Να υπάρχεις ελεύθερος και να αγαπάς. Τα παιδιά μας βιάζονται να μεγαλώσουν και εμείς τρέμουμε να γεράσουμε. Παγιδευόμαστε σε σχέσεις, σε δουλειές, σε σπίτια, σε υποχρεώσεις. Και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ώστε να παγιδευτούν και εκείνα. Γιατί έτσι πρέπει.

Αλήθεια, πρέπει πράγματι;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s